Kolejka

REKLAMA

Array
−40%41,40 zł
Array
80,00 zł

Kolejka (ang. Queue) – struktura danych, w której elementy pobierane są z początku, a dodawane na końcu. Z kolejki można zatem pobrać tylko ten element, który był dodany najwcześniej. Kolejka bywa określana również jako kolejka FIFO (z ang. First In, First Out), w odróżnieniu od kolejki LIFO, czyli stosu.

Implementacja

W tej sekcji przedstawiona jest przykładowa implementacja w języku C++ kolejki przechowującej liczby typu int. Opis ten zakłada znajomość treści zaprezentowanych w artykule stos. Podobnie jak tamten, opis ten jest adresowany przede wszystkim do osób początkujących.

Tak jak w przypadku stosu, musimy mieć strukturę zawierającą liczbę i wskaźnik do kolejnego elementu. Nazwijmy tę strukturę ElementKolejki. W funkcji main będziemy przechowywać tym razem nie jeden, ale dwa wskaźniki: do pierwszego (czyli dodanego najwcześniej) i ostatniego (dodanego najpóźniej) elementu kolejki. Początkowo wartości te będą ustawione na 0 (pusta kolejka). Funkcja pobierająca element kolejki będzie bardzo podobna do funkcji pobierającej element ze stosu. Jedyna różnica w działaniu tej funkcji wystąpi wtedy, gdy pobierzemy ostatni element – wtedy będziemy musieli dodatkowo ustawić na 0 wskaźnik do ostatniego elementu kolejki. W kodzie źródłowym będzie to wyglądać następująco:

struct ElementKolejki
{
	int liczba;
	ElementKolejki* nastepny;
};

int pobierzZKolejki(ElementKolejki* &poczatek, ElementKolejki* &koniec)
{
	int liczba = poczatek->liczba;
	ElementKolejki* doUsuniecia = poczatek;
	poczatek = poczatek->nastepny;
	delete doUsuniecia;
	if (poczatek == 0)
	{
		koniec = 0;
	}
	return liczba;
};

Inaczej będzie natomiast wyglądała funkcja dodająca element. W przypadku stosu nowy element był dodawany na początku, tutaj zaś – na końcu. Algorytm ten będzie wyglądał następująco:

  1. Utwórz nową strukturę ElementKolejki,
  2. Jako element danej struktury przypisujemy liczbę, którą chcemy dodać do kolejki,
  3. Wskaźnik do następnego elementu ustawiamy na 0 (element ten ma być na końcu),
  4. Jeśli kolejka była pusta, ustaw wskaźnik początku kolejki na nowy element. W przeciwnym razie, ustaw wskaźnik w ostatnim elemencie kolejki na nowy element,
  5. Ustaw wskaźnik końca kolejki na nowy element.

Kod źródłowy tej funkcji wygląda następująco:

void dodajDoKolejki(ElementKolejki* &poczatek, ElementKolejki* &koniec, int liczba)
{
	ElementKolejki* nowy = new ElementKolejki();
	nowy->liczba = liczba;
	nowy->nastepny = 0;
	if (koniec == 0)
	{
		poczatek = nowy;
	}
	else 
	{
		koniec->nastepny = nowy;
	}
	koniec = nowy;
}

Pełny przykład programu zaprezentowano poniżej. Zawiera on także funkcję wypisującą zawartość kolejki – działa ona tak samo, jak funkcja wypisująca zawartość stosu. Warto zauważyć, że program ten nie zawiera zabezpieczeń przed usuwaniem elementu z pustej kolejki. Aby to osiągnąć, trzeba by funkcję usuwającą element obłożyć warunkiem if (poczatek != 0).

#include<iostream>

using namespace std;

struct ElementKolejki
{
	int liczba;
	ElementKolejki* nastepny;
};

void dodajDoKolejki(ElementKolejki* &poczatek, ElementKolejki* &koniec, int liczba)
{
	ElementKolejki* nowy = new ElementKolejki();
	nowy->liczba = liczba;
	nowy->nastepny = 0;

	if (koniec == 0)
	{
		poczatek = nowy;
	}
	else 
	{
		koniec->nastepny = nowy;
	}
	koniec = nowy;
}

int pobierzZKolejki(ElementKolejki* &poczatek, ElementKolejki* &koniec)
{
	int liczba = poczatek->liczba;
	ElementKolejki* doUsuniecia = poczatek;
	poczatek = poczatek->nastepny;
	delete doUsuniecia;
	if (poczatek == 0)
	{
		koniec = 0;
	}
	return liczba;
};

void wypiszKolejke(ElementKolejki* &poczatek)
{
	ElementKolejki* aktualny = poczatek;
	while (aktualny != 0)
	{
		cout << aktualny->liczba << " ";
		aktualny = aktualny->nastepny;
	}
	cout << "\n";
};

int main()
{
	cout << "Kolejka: \n";
	ElementKolejki* poczatek = 0;
	ElementKolejki* koniec = 0;

	dodajDoKolejki(poczatek, koniec, 2);
	dodajDoKolejki(poczatek, koniec, 5);
	dodajDoKolejki(poczatek, koniec, 7);

	wypiszKolejke(poczatek);

	int pobrane = pobierzZKolejki(poczatek, koniec);
	cout << "Pobrano: " << pobrane << "\n";
	wypiszKolejke(poczatek);

	dodajDoKolejki(poczatek, koniec, 6);
	wypiszKolejke(poczatek);

	system("pause");

	// Czyszczenie pamieci
	while (poczatek != 0)
	{
		pobierzZKolejki(poczatek, koniec);
	}
	return 0;
}
Ocena: +1 Tak Nie
Liczba głosów: 1.

Dodano: 10 listopada 2018 11:10.

REKLAMA

Zobacz też

Notacja dużego O – notacja przedstawiająca asymptotyczne tempo wzrostu, wykorzystywana do zapisywania złożoności obliczeniowej algorytmu. Za pomocą tej notacji zapisywany jest rząd wielkości funkcji wyrażającej liczbę operacji dominujących (w przypadku złożoności czasowej) lub rozmiar wymaganej pamięci (w przypadku złożoności pamięciowej) w zależności od liczby danych wejściowych.

Wykorzystując notację dużego O nie podajemy dokładnego wzoru funkcji, a jedynie jej najbardziej znaczący składnik, w dodatku z pominięciem stałego współczynnika. Przykładowo, funkcję postaci f(n)=5n2+20n+100 możemy zapisać jako O(n2). Zakładamy bowiem, że dla dostatecznie dużych n wpływ pomijanych elementów jest znikomy. Choć oczywiście dla małych n może się zdarzyć, że funkcja o gorszej złożoności będzie się wykonywała szybciej.

Weźmy dla przykładu funkcje f(n) = 1000n+2000 i g(n) = n2. Choć pierwsza funkcja ma pozornie bardzo duże stałe współczynniki, to dla n ≥ 1002 będzie ona przyjmowała wartości mniejsze. Im większe n, tym ta różnica będzie wyraźniejsza. Dla n = 10000 (w przypadku danych przetwarzanych komputerowo nie jest to wielka wartość) f(n) = 10002000 (ok. 10 mln), a g(n) = 100000000 (100 mln), czyli blisko 10 razy więcej.

Możliwe jest również wykorzystanie notacji dużego O dla funkcji wielu zmiennych. Wówczas zapis może wyglądać tak: O(v2e). Znajduje to zastosowanie np. dla algorytmów operujących na grafach, gdzie złożoność zależy zarówno od liczby wierzchołków, jak i liczby krawędzi w grafie.

→ Czytaj całość

Graf – struktura składająca się ze zbioru wierzchołków oraz zbioru krawędzi. Grafy mają szerokie zastosowanie w informatyce, można za ich pomocą przedstawić wiele zagadnień.

Wyróżniamy grafy nieskierowane oraz grafy skierowane. W grafie nieskierowanym relacja sąsiedztwa jest symetryczna, tzn. krawędź łączy wierzchołki „w obie strony”. W grafie skierowanym krawędzie są „jednokierunkowe”. Krawędź grafu skierowanego zazwyczaj jest określana jako łuk.

Graf ważony (inaczej graf z wagami) to taki graf, w którym każdej krawędzi przypisana jest pewna wartość liczbowa. Wartość ta może oznaczać np. długość krawędzi lub jej przepustowość.

→ Czytaj całość

Algorytm memetyczny – algorytm będący połączeniem algorytmu genetycznego i metod lokalnej optymalizacji. Czasami określany również jako hybrydowy algorytm ewolucyjny.

→ Czytaj całość
Polityka prywatnościKontakt