PHP 7. Algorytmy i struktury danych
−25%44,25 zł
Jak się nie pomylić, czyli potęga matematycznego myślenia
−30%27,93 zł
Programowanie w języku C. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie II
−25%14,92 zł
Algorytmy. Ilustrowany przewodnik
−25%41,17 zł
ASP.NET Core MVC 2. Zaawansowane programowanie. Wydanie VII
129,00 zł
JavaScript i jQuery. Interaktywne strony WWW dla każdego
−25%74,25 zł

Problem wydawania reszty (programowanie dynamiczne, drugi wariant)

Problem wydawania reszty, programowanie dynamiczne 2 Przykładowe wykonanie algorytmu

Ten artykuł opisuje pewną modyfikację algorytmu opartego na programowaniu dynamicznym rozwiązującego problem wydawania reszty. Algorytm ten daje gwarancję znalezienia rozwiązania optymalnego. Algorytm zaproponował J.W. Wright w pracy The Change-Making Problem (link w bibliografii).

Sformułowanie problemu

Dany jest posortowany rosnąco ciąg nominałów A=(c1, c2, …, cn) oraz kwota do wydania r. Należy wyznaczyć takie nieujemne współczynniki k1, k2, …, kn, że k1c1+k2cc+…+kncn=r, a suma k1+k2+…+kn jest jak najmniejsza.

Zakładamy, że wszystkie nominały i kwota r są liczbami naturalnymi, a nominał c1=1. Przyjmujemy również że wartości k nie mają górnych ograniczeń.

Opis algorytmu

Ten algorytm polega na rozstrzyganiu, od którego z nominałów należy rozpocząć wydawanie kwoty. Oznaczmy jako oi optymalną (najmniejszą z możliwych) liczbę monet potrzebnych do wyznaczenia kwoty i. Aby wyznaczyć wartość oi musimy wiedzieć, która z wartości: oi-c1, oi-c2, … ,oi-cj jest najmniejsza (j jest indeksem najwyższego nominału mniejszego bądź równego i). Rozwijając to zagadnienie rekurencyjnie dojdziemy w końcu do przypadku oczywistego, jakim jest wydanie kwoty 0 za pomocą 0 monet. Formalnie możemy to zapisać jako:

oi =

  • 0 dla i=0
  • min(oi-c1, oi-c2, … ,oi-cj)+1 dla i>0 i c1, c2, …, cj ≤ i

Warto zauważyć, że w ten sposób wyznaczamy jedynie łączną liczbę potrzebnych monet, a nie poszczególne współczynniki ki. Dlatego też w każdej komórce tabeli oprócz wartości oi należy zapamiętać również wartość si przechowującą indeks nominału, od którego należy rozpocząć wydawanie kwoty i.

Mając wyznaczone wartości si poszczególne współczynniki ki można wyznaczyć w prosty sposób. Na początku wszystkim współczynnikom ki przypisujemy wartość 0. Następnie sprawdzamy wartość sr i zwiększamy wartość współczynnika ksr o 1. W kolejnym kroku zmniejszamy wartość r o csr i odczytujemy kolejną wartość sr. Czynności powtarzamy, dopóki r>0.

Wartości oi można wyznaczać rekurencyjnie, jednak częściej wypełnia się ją w sposób iteracyjny (od wartości o0 do or).

Złożoność obliczeniowa

Tabela tworzona w trakcie wykonywania algorytmu ma r+1 komórek (r jest kwotą do wydania). W trakcie wypełniania każdej komórki musimy sprawdzić co najwyżej n możliwości (n jest liczbą nominałów). Złożoność czasowa algorytmu jest zatem O(nr), a złożoność pamięciowa to O(r).

Przykład

Załóżmy, że chcemy wyrazić kwotę 6 mając monety o nominałach 1, 3 i 4. Aby wyrazić tę kwotę za pomocą jak najmniejszej liczby monet, musimy wiedzieć, od której monety najlepiej zacząć wydawanie kwoty. W naszym przypadku musimy zatem wiedzieć:

  • Ile monet potrzeba do wydania kwoty 2? (6-4=2)
  • Ile monet potrzeba do wydania kwoty 3? (6-3=3)
  • Ile monet potrzeba do wydania kwoty 5? (6-1=5)

Aby odpowiedzieć na powyższe pytania, musimy rekurencyjnie stawiać kolejne, aż dojdziemy do przypadku oczywistego (kwota równa 0 wymagająca użycia 0 monet). Aby nie stosować rekurencji, rozwiążmy problem w sposób iteracyjny, wyznaczając liczby monet potrzebnych do wydania kolejnych kwot od 0 do 6.

  • Aby wydać kwotę 0, potrzebujemy 0 monet (przypadek oczywisty).
  • Aby wydać kwotę 1, musimy użyć monety o nominale 1.
  • Aby wydać kwotę 2, musimy użyć monety o nominale 1. Zostaje wówczas do wydania kwota 1, do wydania której potrzeba 1 monety. Łącznie do wydania kwoty 2 potrzebujemy zatem 2 monet.
  • Aby wydać kwotę 3, możemy użyć monety o nominale 1 (wówczas pozostaje kwota 2 wymagająca użycia 2 monet) albo monety o nominale 3 (wówczas pozostaje kwota 0 wymagająca użycia 0 monet). Używamy więc monety o nominale 3. Do wydania kwoty 2 potrzebujemy zatem 1 monety.
  • Aby wydać kwotę 4, możemy użyć monety o nominale 1 (wówczas pozostaje kwota 3 wymagająca użycia 1 monety), monety o nominale 3 (wówczas pozostaje kwota 1 wymagająca użycia 1 monety) albo monety o nominale 4 (wówczas pozostaje kwota 0 wymagająca użycia 0 monet). Używamy więc monety o nominale 3. Do wydania kwoty 4 potrzebujemy zatem 1 monety.
  • Aby wydać kwotę 5, możemy użyć monety o nominale 1 (wówczas pozostaje kwota 4 wymagająca użycia 1 monety), monety o nominale 3 (wówczas pozostaje kwota 2 wymagająca użycia 2 monet) albo monety o nominale 4 (wówczas pozostaje kwota 1 wymagająca użycia 1 monety). Używamy więc monety o nominale 4. Do wydania kwoty 5 potrzebujemy zatem 2 monet.
  • Aby wydać kwotę 6, możemy użyć monety o nominale 1 (wówczas pozostaje kwota 5 wymagająca użycia 2 monet), monety o nominale 3 (wówczas pozostaje kwota 3 wymagająca użycia 1 monety) albo monety o nominale 4 (wówczas pozostaje kwota 2 wymagająca użycia 2 monet). Używamy więc monety o nominale 3. Do wydania kwoty 6 potrzebujemy zatem 2 monet.

Podsumowując, aby wydać kwotę 6 najpierw należy użyć monety o nominale 3. Pozostaje wówczas kwota 3, do wydania której ponownie używamy monety o nominale 3. Uzyskujemy w ten sposób rozwiązanie optymalne.

Kod źródłowy

Przykładowa implementacja algorytmu w języku C++ jest dostępna poniżej.

void programowanieDynamiczne(int* c, int n, int r, int* k) {

	// Alokacja tymczasowych tabel
	int* o = new int[r+1]; // Tutaj będą optymalne liczby monet potrzebne do wydania kwoty "i"
	int* s = new int[r+1]; // Tutaj będą indeksy nominałów, od których należy rozpocząć wydawanie kwoty "i"

	int i, j, opt; // Liczniki, zmienna pomocnicza

	o[0] = s[0] = 0; // Inicjalizacja dla kwoty 0

	// Wypełnianie tabel
	for (i = 1; i <= r; ++i) {

		opt = 0;

		for (j = 1; j < n; ++j) {

			if ( (c[j] <= i) && (o[i - c[j]] <= o[i - c[opt]])) {
				opt = j;
			}
		}

		o[i] = o[i - c[opt]] + 1;
		s[i] = opt;

	}

	// Wyzerowanie tablicy k[]
	for (j = 0; j < n; ++j) {
		k[j] = 0;
	}

	// Zwiększanie wartości k na podstawie tablicy s
	while (r > 0) {
		k[s[r]] += 1;
		r -= c[s[r]];
	}

	// Zwolnienie pamięci
	delete[] o;
	delete[] s;

}

Przykładowe wywołanie funkcji:

int main()
{
	int n = 6;
	int a[6] = { 1, 3, 4, 10, 30, 40 };
	int k[6] = { 0 };
	int r = 56;

	programowanieDynamiczne(a, n, r, k);

	return 0;
}

Bibliografia

  1. J.W. Wright, The Change-Making Problem (link) [dostęp: 25 listopada 2016]
Ocena: 0 Tak Nie
Liczba głosów: 0.

Dodano: 1 grudnia 2016 19:32, ostatnia edycja: 29 marca 2017 17:06.

Zobacz też

Ten artykuł opisuje algorytm rozwiązujący problem wydawania reszty oparty na programowaniu dynamicznym. Algorytm ten daje gwarancję znalezienia rozwiązania optymalnego.

Istnieje również pewna modyfikacja tego algorytmu, która została opisana w osobnym artykule.

→ Czytaj całość
Algorytm najbliższego sąsiada (ang. nearest neighbour algorithm, w skrócie NN) – algorytm służący do rozwiązywania problemu komiwojażera. Jest to algorytm wykorzystujący strategię zachłanną.
→ Czytaj całość

Ten artykuł opisuje algorytm zachłanny rozwiązujący problem wydawania reszty. Algorytm ten polega na wybieraniu zawsze największej dostępnej monety, tzn. takiej, która nie jest większa od kwoty pozostałej do wydania.

Algorytm nie zawsze znajduje rozwiązanie optymalne. Przykładowo, dla zbioru nominałów {1, 3, 4} i kwoty 6 algorytm użyje najpierw monety o nominale 4 (pozostaje do wydania kwota 2), potem monety o nominale 1 (pozostaje kwota 1) i jeszcze raz monety o nominale 1. Łącznie algorytm użyje więc trzech monet, podczas gdy rozwiązanie optymalne wymaga użycia tylko dwóch (dwie monety o nominale 3).

→ Czytaj całość
Polityka prywatnościKontakt